Trzej żółci obrońcy ustawiają się w formacji podstawowej trójki obronnej (w linii). Niebieski prowadzący piłkę napastnik D stoi twarzą do obrońców, naprzeciwko środkowego obrońcy B. Z tych pozycji gracze przechodzą do pozycji końcowych pokazanych na rysunku.
Gracz D drybluje ze swojej pozycji startowej w kierunku gracza B. Ten wysuwa się z formacji liniowej i atakuje D. Gracze A i C ściągają za B w ustawienie trójkątowe. Powstała przestrzeń za plecami B nazywa się cieniem krycia, ponieważ jest zamknięta dla podania gracza D. Gdy gracz B jest na wysokości piłki i ścieżki biegu oraz odległości broniących graczy się zgadzają, gracze wracają do pozycji podstawowej i ćwiczenie zaczyna się od nowa.
- To ćwiczenie jest ćwiczeniem bez piłki. Nie ma pojedynków. Służy głównie nauce ścieżek biegu. - Ćwiczenie powinno być trenowane w jak największej liczbie powtórzeń (automatyzacja ruchów). - Nacisk leży wyłącznie na ścieżkach biegu trójki obronnej. Gracze mają zostać uwrażliwieni, aby w porównywalnej sytuacji meczowej, bez dużego czasu reakcji, przejść do formacji trójkątowej. - Odległości poszczególnych graczy mogą się zmieniać w zależności od tempa gry, sytuacji itp. i wynoszą zazwyczaj zarówno na szerokość, jak i na głębokość 7-15 metrów. - Głębokość w trójkącie wynosi 8-10 metrów, odległość między A i C na szerokość 7-12 metrów. - B startuje, gdy D zaczyna drybling. Jednocześnie oba boczni obrońcy ściągają do wewnątrz. - Im bliżej gracz B nabiega na gracza D, tym większy staje się cień krycia. Uwaga: Optymalizuje to wprawdzie unikanie podań za plecy obrońców, ale jednocześnie umożliwia napastnikowi drybling przeciwko B, ponieważ za B przez większą odległość do dwóch pozostałych obrońców miałby więcej czasu na akcję następczą.