System gry 1-3-3-1-3

System 3-3-1-3 definiuje przede wszystkim liczbę zawodników z pola w poszczególnych formacjach. Bramkarz jest początkowo wyłączony z tego sposobu liczenia. Poszczególne formacje określa się liniami. Pierwsza linia to bramkarz. Druga linia to trójka obrońców, trzecia linia to centralny defensywny pomocnik, czwarta to dwaj pomocnicy na półpozycjach, piąta to ofensywny pomocnik, a szósta linia to trio napastników. Przy posiadaniu piłki przez własną drużynę bramkarz porusza się między swoją bramką a środkiem własnej połowy, tak aby miał ok. 20 metrów dystansu do linii obrony i był zawsze dostępny jako rodzaj libero oraz mógł interweniować przy długich piłkach za linię obrony. Zawodnicy z pola powinni przy posiadaniu piłki wykorzystywać całą szerokość i głębokość boiska. W tym systemie gra się ze środkowym obrońcą, dwoma bocznymi obrońcami w linii obrony, w pomocy z jednym centralnym defensywnym, dwoma na półpozycjach i jednym ofensywnym centralnym pomocnikiem oraz z dwoma skrzydłowymi napastnikami i jednym centralnym napastnikiem. Przy własnym posiadaniu piłki dzięki ustawieniu z czterema ofensywnymi zawodnikami ma się normalną liczbę stacji podań w pobliżu strefy zagrożenia bramki. Przy posiadaniu piłki przez przeciwnika drużyna porusza się w formacji obronnej 3-3-1-3 w formacji liniowej na obszarze maksymalnie 35 x 35 metrów. Formacja obronna charakteryzuje się w swojej pozycji wyjściowej ustawieniem liniowym poszczególnych formacji. Tzn. trzech obrońców stoi w linii, trzech pomocników, ofensywny pomocnik i trzech napastników również. Alternatywnie obaj skrzydłowi napastnicy mogą być cofnięci do pomocy. Przy tym należy zachowywać określone odstępy, które zapewniają optymalną obronę własnej bramki. Te odstępy wynoszą z reguły: na szerokość 7-12 metrów i na głębokość 8-15 metrów. Odstępy poszczególnych zawodników i formacji mogą się zmieniać w zależności od zmiennego tempa gry, zmiany sytuacji na boisku lub tymczasowej gry w osłabieniu. W ugrupowaniu drużynowym dąży się do zwartego, zdyscyplinowanego przesuwania, z celem zawężania przestrzeni i tym samym uniemożliwienia przeciwnikowi z jednej strony podań w głąb, a z drugiej strony pozbawienia go możliwości rozpoczynania akcji indywidualnych. Do najważniejszych taktycznych działań w pojedynkach należy kierowanie zawodnika z piłką na bok i zdobywanie piłki przez podwajanie, oraz kierowanie rozegrania przeciwnika przez odpowiednie przesuwanie na skrzydłowych, zamykanie tam dróg podań tak, aby możliwe było jedynie podanie do środka. Tam zawodnik jest podwajany i poddawany silnej presji.