Kryzys związany z koronawirusem niemal całkowicie sparaliżował sport. Oczywiście także piłkę nożną – sport zespołowy, który wyróżnia się również pojedynkami, wspólnym cieszeniem się z goli, ciasnym tłokiem w polu karnym przy rzutach rożnych albo czasem przepychanką po zbyt ostrym wślizgu. Wszystko to sytuacje meczowe, w których zawodnicy są bardzo blisko siebie i które nie sprzyjają ograniczaniu pandemii.
Mimo to my, trenerzy, tęsknimy za piłką i mamy nadzieję, że trening drużyny wkrótce znów będzie możliwy. Większość drużyn zawodowych wróciła już do treningów w małych grupach, a w piłce amatorskiej wielu zawodników z pewnością trenowało samodzielnie, aby być w formie, gdy wszystko znów ruszy. Stopniowo wchodzące w życie złagodzenia ograniczeń kontaktów dają jednak nadzieję, że wkrótce znów będzie można trenować w zespole.
Ale jak zorganizować trening drużyny w czasach koronawirusa? Byłoby nieodpowiedzialne z naszej strony, jako trenerów, gdybyśmy od razu wrócili do tego, co było przed ograniczeniami. Oczywiście trzeba zapewnić, aby przez cały czas zachowany był odpowiedni odstęp między wszystkimi uczestnikami treningu. Zaczyna się to już przy powitaniu, dotyczy też szatni i powinno być przestrzegane również na boisku.
Jak wspomniano na początku, piłka nożna w dużej mierze żyje kontaktem fizycznym. Szczególnie pojedynki są istotną częścią tego sportu i pomagają zawodnikom wykonywać ćwiczenia pod presją. Byłoby jednak zbyt dużym uproszczeniem sądzić, że bez pojedynków nie da się prowadzić treningu zbliżonego do meczu. Sytuacje presji można też tworzyć poprzez limity czasu lub rywalizację. Poza tym jest wystarczająco dużo tematów treningowych, które można skutecznie trenować bez pojedynków i które gwarantują wystarczający odstęp między zawodnikami.
Tematem treningowym, który w czasach koronawirusa sprawdza się szczególnie dobrze, są podania. Przede wszystkim podania na dłuższe odległości. Presja przeciwnika jest co prawda pomocna przy trenowaniu podań, ale bez niej można bardziej skupić się na wykonaniu technicznym.
Przy podaniach na dłuższe odległości, obojętnie czy po ziemi, czy górą, sprawdza się uderzenie wewnętrznym podbiciem. Od pewnej długości podania uderzeniem wewnętrzną częścią stopy po prostu nie da się już nadać podaniu wystarczającej siły, by zagrać piłkę w odpowiednim tempie.
Przede wszystkim zawodnicy uczestniczący w budowaniu gry muszą często zagrywać długie podania. Dlatego szczególnie środkowi obrońcy powinni perfekcyjnie opanować uderzenie wewnętrznym podbiciem. Dobre przykłady długich podań środkowego obrońcy to …
- … przeskoczenie 2. środkowego obrońcy podaniem do bocznego obrońcy po stronie dalszej od piłki. To sytuacja, która często występuje przy zmianach strony gry na własnej połowie. Przeskoczenie najbliższego partnera przyspiesza przeniesienie piłki. Pod warunkiem, że podanie wewnętrznym podbiciem jest zagrane z wystarczającą siłą i precyzyjnie w ruch bocznego obrońcy.
- … podanie do środkowego napastnika. Jeśli w linii pomocy przeciwnika otworzy się okno podania, napastnik może pokazać się w tej luce. Najczęściej takie przestrzenie w środku istnieją tylko przez krótką chwilę, dlatego podanie musi być zagrane mocno i bez przygotowania, czyli bez długiego czasu na przygotowanie. Musi się jednak zgadzać także precyzja, bo napastnik z dużym prawdopodobieństwem ma przeciwnika za plecami. Dlatego do napastnika należy w miarę możliwości zagrać na nogę dalszą od przeciwnika.
- … długie piłki do skrzydłowego po stronie dalszej od piłki. Takie piłki sprawdzają się szczególnie wtedy, gdy można je zagrać przeciwnie do kierunku przesuwania się przeciwnika. Jeśli linia obrony przeciwnika stoi szczególnie wysoko, piłki można też zagrywać za plecy obrony.